หน้าแรก ผู้หญิง ศาลารัก
สองอากับหนึ่งหลาน (45)
14 สิงหาคม 2014 14:47 น.  View : 2,450  



สาวโสดคนเดียวของบ้านผู้รักษาพรหมจารีไว้ไม่ยอมให้ชายใดล่วงล้ำมานานถึงยี่สิบแปดปี กำลังถูกรูปลำอันแข็งแรงของน้องชายผมที่กระดิกตัวด้วยแรงขมิบ และช่างบังเอิญนักที่กางเกงน้อยตัวนั้นของผมมันเก่าและบางเบาจนปิดบังอะไรได้ไม่มาก


รูปลำน้องชายผมจึงปรากฏกับสายตาของอาเล็กค่อนข้างชัดแจ้ง และน้องชายผมคงจะสวยหล่อกว่าของปลอมทั้งหลายที่เธอสะสมไว้ มันจึงสามารถสะกดไม่ให้เธอเดินออกจากห้องไปในทันทีทันใดนั้น..
สาวพรหมจารีผู้ไม่เคยแตะต้องอาวุธชายกำลังโดนลำกระโดงน้องชายผมสะกดไว้จริงๆ..
เธอก้าวเข้ามาที่เตียงช้าๆ กระทั่งยืนข้างตัว..ผมปิดตาแน่นสนิทเพราะเกรงรู้ว่าตื่นแล้ว เธอถอนหายใจยาวอีก แล้วผมรู้สึกได้ถึงผ้าเช็ดตัวที่ขาทับไว้ถูกดึงออก..
ยามนั้นใจเต้นแรงแทบกระดอนออกนอกอก คิดว่าตัวเองกำลังจะถูกอาเล็กทำอะไรสักอย่าง..
ถ้าทำอย่างน้าหลาบ..ผมได้ขึ้นสวรรค์ชั้นเจ็ดแน่..ยิ่งคิดเจ้าน้องขายยิ่งตั้งลำแข็งปั๋งจนแทบจะหลุดออกมานอกกางเกง..หัวใจพองโตด้วยความยินดีอย่างล้นเหลือ
ผมจะได้เสพสุขกับผู้หญิงที่ไม่เคยโดนชายคนใดประทับรอยมาก่อนในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า...
มันเป็นวันอะไรนะผมจึงมีโชคดีปานนี้..อาเล็ก..เห็นอาวุธประจำกายผมแล้วเกิดความอยากแน่ ผมคิดอย่างนั้น เธอห้ามใจตัวเองไม่ได้ หากห้ามได้คงเดินออกจากห้องไปแล้ว
สมองผมเต็มไปด้วยความปลื้มเปรมเอมอิ่มใจในวาสนาของตัวเอง..ความคิดเตลิดไปถึงการเสพสมกับอาเล็ก แม้ว่าเธอจะถูกของเทียมสอดเข้าไปแล้ว
แต่ขนาดที่ผ่านเข้าไปนั้นเล็กกระจ้อยร่อยเมื่อเทียบกับสรีระของผม คงไม่ทำให้ร่องรักของเธอขยับขยายมากมายนัก
ประสบการณ์ผ่านๆ มาของผมพานพบแต่เพียงสาวเจ้าผู้ผ่านประสบการณ์กับชายอื่นหมื่นแสนมาแล้วทั้งนั้น
เมื่อมีโอกาสจะได้สัมผัสร่องรักที่ไร้ชายไต่ตอมจึงเกิดความตื่นเต้นนึกคาดเดาไปว่าพรหมจาริณีนั้นจะเหนียวหนึบรัดแน่นปานใดหนอ
ทันใดนั้นหน้าท้องผมเย็นวูบ แล้วรับรู้ได้ว่ามีผ้ามาวางปิดไว้ตั้งแต่หน้าท้องไปถึงโคนขา บังกางเกงตัวน้อยกับอาวุธประจำกายไปจากสายตาหมดสิ้น
อาเล็กเอาผ้าปิดทำไม..ผมสุดแสนสงสัยแต่ทำอะไรไม่ได้นอกจากทนหลับตารอคำตอบ
''ก็อกๆๆ..ก็อกๆๆ..อนันต์..อนันต์..'' ความเงียบผ่านไปกว่านาทีจึงมีเสียงเคาะประตูกับคำเรียกชื่อ
''อือออ..'' ผมแกล้งทำเสียงอู้อี้..บิดตัวเหยียดแขน..แล้วจึงลืมตาไปทางต้นเสียง..
''อาเล็ก..'' ผมทำท่าตกใจรีบควานหาผ้ามาเช็ดปิดกางเกงตัวเองเมื่อลืมตาเห็นเธอ
''เห็นอาแล้วทำหน้ายังกะเห็นผีเชียวนะนายอนันต์''
น้ำเสียงอาเล็กดุตามเดิม..แต่ผมเห็นว่าดวงตาเธอสดใสเหมือนเด็กเจอของเล่นถูกใจไม่ผิด
''ผมลงไม้ครบหมดทุกต้นแล้วครับ กะว่าแดดเบาหน่อยจะไปรดน้ำ..แต่..แต่..เอ้อ..เอ่อ....ผมจะรีบไปทำให้เรียบร้อยครับ''
ผมพูดผิดๆ ถูกๆ ตวัดผ้าเช็ดตัวมาคลุมหน้าอกแต่ผ้าผืนมันเล็กเลยเปิดกางเกงในให้อาเล็กเห็น จึงรีบลงจากเตียงหันหลังให้เท่ากับโชว์กางเกงในเก่าๆ อีก
''นายอนันต์..เราโตแล้วนะไม่ใช่เด็ก..นึกจะทำอะไรก็ทำแบบนี้ไม่น่ารักเลยนะ''
เสียงดุของอาเล็กดังจากประตูห้องตอนที่ผมทิ้งผ้าเช็ดตัวหยิบกางเกงขึ้นมาสวมตามด้วยเสื้อยืดเสร็จแล้วจึงหันมาหาเธอ
''อามีอะไรให้ผมทำตอนนี้หรือเปล่าครับ''
''มี..'' น้ำเสียงกระแทกกระทั้น ''แต่ลงไปกลบดินต้นไม้ให้หมดก่อนค่อยไปที่ห้อง..คอมฯ มันเป็นไรไม่รู้''
''ครับผม..'' รับคำแล้วเดินผ่านอาเล็กไปทางประตูหลังเธอเอามืออุดจมูกตัวเองแล้วเอ่ยตามหลังว่า
''เอ้อ..อาบน้ำด้วย..กลิ่นหึ่งเลย'' ''ครับผม..'' ผมรับคำหันกลับมามองแล้วยิ้มให้เลยโดนอีกครั้ง ''นายอนันต์..ชักเอาใหญ่แล้วนะ..เดี๋ยวนี้กล้าทำทะเล้นกับอาแล้วหรือ''
''ไม่ครับ..ไม่กล้า..'' ผมหันหลังกลับรีบจ้ำออกไปที่สวนที่ยังจัดไม่เสร็จ ซึ่งใช้เวลาโกยดินกลบและรดน้ำอีกเกือบสองชั่วโมง ผมเกรงว่าอาเล็กจะรอนานจึงรีบไปอาบน้ำโดยไม่ได้ปิดประตูห้องอีกหน เพราะไม่คิดว่าอาเล็กจะเปิดเข้ามาหาอีก..
เพราะกลัวว่าอาเล็กจะเหม็นกลิ่นตัวอีกผมจึงใช้สบู่น้ำถึงสองครั้ง
ขณะขัดทำความสะอาดน้องชายใจดันลอยถึงอาเล็ก..หากมีโอกาสผมจะไม่ปล่อยให้ผ่านเด็ดขาด..
คิดพลางลูบน้องชายเบาๆ..สั่งเสียมันในใจว่าเองต้องทำกับอาเล็กเบาๆ นะโว้ย อายังไม่เคยเจออาวุธร้ายของจริง
ผมลูบเบาๆ เพื่อสั่งเสียปลอบใจมันอย่าวู่วาม แต่เจ้าน้องชายดันกระดกหัวรับซะงั้น..ไม่ใช่แค่กระดกแล้วลดความแข็งขันลง มันดันกระดกหัวตลอดเวลาซ้ำยังแข็งสู้มือไม่มีท่าทียอมถอยเสียด้วย ผมจึงรีบอาบน้ำล้างสบู่หมดตัวโดยพยายามไม่ให้มือตัวเองไปแตะต้องมันเข้าอีก
เวลาผ่านไปเร็วเหลือเกินจึงรีบคว้าผ้ามาเช็ดตัวแห้งเจ้าน้องชายมันจะแข็งยังไงปล่อยไปเดี๋ยวยัดเข้ากางเกงในแล้วมันหดเองแหละเพราะผมเคยเป็นมาแล้ว เมื่อเช็ดตัวแห้งจึงเอาผ้าคลุมหัวเดินออกจากห้องน้ำปล่อยให้น้องชายโด่เด่แกว่งไปแกว่งอย่างอิสระ..
''แก้ผ้ากลางวันแสกๆ ไม่รู้จักอายบ้างรึ''
ผมสะดุ้งสุดตัวรีบดึงผ้าคลุมหัวลงมาปิดเป้ากางเกง อาเล็กยืนคาประตูห้องไว้สายตาจ้องมองผมเขม็ง
''ผะๆๆๆ..ผมๆๆๆ..'' ผมเอ่ยตะกุกตะกักหันเดินหนีไปทางมุมห้อง ''ไม่ต้องหลบแล้ว..ทำไมช้านักเร่งๆ หน่อยเดี๋ยวต้องไปธุระอีก''
อาเล็กเสียงดังแล้วกระแทกประตูปิดดังปัง ผมมือไม้สั่นรับนุ่งกางเกงวอร์มขายาว สวมเสื้อโปโลเพื่อให้ดูสุภาพหน่อยแล้วจึงเดินใจสั่นรัวไปหาเธอ..
ความคิดที่ว่าจะได้ฟันอาเล็กนั้นหายไปแล้ว..คนเจ้าระเบียบอย่างเธอคงจะอายมากกว่าอยากสนุกแน่
เธอเปิดประตูทันทีเมื่อผมเคาะครั้งแรก ชี้มือไปที่เก้าอี้หน้าเครื่องคอมฯ อาเล็กไปเปิดหน้าต่างแล้วมายืนไม่ห่างคอมฯ ห้องสว่างจนมองชัดตา เธอสวมชุดอยู่บ้านตามสบาย นุ่งกางเกงขาสั้นสีขาวกับใส่เสื้อยืดสีฟ้าอันเป็นสีโปรดของเธอ
ดูว่าทุกอย่างเป็นปกติที่อาเล็กเคยทำประจำ เพียงแต่กางเกงสีขาวผ้ายืดตัวนี้สั้นแบบทันสมัยวัยรุ่นยุคใหม่
สั้นและฟิตรัดรูปจนมองเห็นโหนกอูมตรงกลางที่นูนออกมาเป็นกระเปาะ เพราะกางเกงขาวตัวนี้ไม่มีรอยตะเข็บด้านหน้าเสียมันจึงแนบสนิทปิดบังอะไรไม่ได้
นอกจากกางเกงยืดขาวสั้นฟิตรัดรูปพิเศษตัวใหม่แล้ว เสื้อยืดสีฟ้าที่เธอใส่ผมไม่เคยเห็นอีกเช่นกัน
อาเล็กไม่เคยสวมเสื้อที่มีผ้าบางเบาและเข้ารูปเช่นนี้มาก่อนเลย นอกจากเสื้อจะรัดเข้ารูปแล้วเดียวเธอโนบราจนเห็นหัวนมพุ่งดันเสื้อออกมาเป็นตุ่มนูน
''สงสัยอะไร..มองไม่วางตา'' เธอทำลายความเงียบผมรีบก้มหลบตาเธอถามเสียงกระท่อนกระแท่น
''คอมฯ เป็นอะไรครับ..'' ''ไม่รู้..เล่นแผ่นมันกระตุก..เอาแผ่นออกไม่ได้อีกด้วย..เอาแผ่นออกมาก่อนละกัน..ส่วนที่กระตุกจะเอาไปให้ร้านมันซ่อม'' ''ครับ..''
''ทำไมไม่เงยหน้าขึ้นมาพูดกัน..อายอะไรกันหนักหนานะ..ทีเมื่อกี้หน้าด้านแก้ผ้าให้ดูตอนนี้มานั่งหลบหน้าเป็นนางอาย..ซ่อมคอมฯ ก่อนเรามีเรื่องต้องทำโทษกันเยอะทีเดียว'' เพราะผมรับปากทั้งที่ยังก้มหน้าเลยโดนดุกลับมาอีก
ไม่ได้ดุเฉยๆ นะครับ อาเล็กก้าวเข้ามาใกล้ตัวได้กลิ่นแสนหอมแสนชื่นใจจากเธอ..กลิ่นน้ำหอมทำให้ผมฟุ้งซ่านจนอยากอ้าแขนรวบเธอเข้ามาไว้ในอ้อมกอด ฝังหน้าลงกลางร่องอกที่ไม่มีชั้นในมาบดบังความสวยงามนั้นก่อนจะลดต่ำลงมาที่เนินกระเปาะหลังกางเกงสีขาว
อาเล็กเอามือเชยคางผมให้เงยขึ้นมองหน้า..ทำให้ผมอดเห็นการเต้นตัวของนมโนบราอย่างแสนเสียดาย..
''เวลาพูดอย่าก้มหน้า..'' เธอก้มลงมาจนหน้าเราแทบชนกัน
''มีอะไรไม่พอใจบอกได้ไม่ต้องมาถอนใจแบบนี้'' ผมถอนใจเพราะเสียดายที่ไม่ได้เห็นนมเต้นระบำก็ถูกว่าอีก
''ครับ..ผมยินดีทำงานให้อาทุกอย่างครับ..ผมพอใจอาทุกอย่างครับ..'' ผมได้แต่ปล่อยคำพูดเพ้อๆ ออกไปเช่นนั้น เพราะกลัวอยู่ว่าพูดอะไรออกไปอาจขัดใจเธอมากกว่าเดิม
ในช่วงเวลานั้นอาดาวอารมณ์ฉุนเฉี่ยวเอาแต่ใจตัวเองอย่างเดียว
(อ่านต่อวันพรุ่งนี้)

Share :
Recommend on Google
ดาราโปรไฟล์
ชื่อ :อรจิรา แหลมวิไล
ชื่อเล่น : แป้ง
วันเกิด :
ค้นหาดาราอื่นๆ
คอลัมน์อื่นๆ ในหมวด
อดีตแสนหวานของแป๋ว (62)
26 พฤศจิกายน 2557 14:40 น.
อดีตแสนหวานของแป๋ว (62)
25 พฤศจิกายน 2557 15:26 น.
อดีตแสนหวานของแป๋ว (62)
24 พฤศจิกายน 2557 15:29 น.
อดีตแสนหวานของแป๋ว (61)
18 พฤศจิกายน 2557 15:16 น.
อดีตแสนหวานของแป๋ว (61)
17 พฤศจิกายน 2557 14:43 น.
ข่าวประชาสัมพันธ์
© Copyright 2009 All Rights Reserved - @ Siamdara.com