หน้าแรก คอลัมน์ โลกมายา
ความรักเอย...
13 กุมภาพันธ์ 2010 16:39 น.  View : 267  Post : 1  



ความรักเอย...
เจ้าลอยลมมาหรือไร
มาดลจิต มาดลใจ...เสน่หา
รักนี้จริงจากใจหรือเปล่า
หรือเหย้า เราให้เฝ้าร่ำหา
หรือแกล้งเพียงแต่แลตา
ยั่วอุราให้หลงลำพอง....

จังหวะที่จั่วหัวเรื่องเอาไว้ ระหว่างที่ยังคิดอะไรไม่ออกว่าวันนี้กูจะเขียนอะไรดีวะ  พลันจิตมันประหวัดไปถึงเพลงๆ นี้  เสร็จแล้วก็ฮัมออกมาได้เป็นเพลงที่มีเนื้อร้องอย่างที่เขียนให้อ่านกันไปท่อนหนึ่งนั่นแหละ   เป็นการฮัมที่ไม่เหมาะจะให้คนได้ยินมากกว่าหนึ่งคน...ฮา
 
คือต้องร้องให้ตัวเองฟัง  เพราะ สนจ. ไม่สมควรอย่างยิ่งที่จะร้องเพลงให้ ''คนอื่น'' ได้ฟัง เพราะไม่ได้มีทักษะความสามารถ หรือแม้กระทั่งพื้นฐานง่ายๆ ที่จะกระทำการอันเรียกว่า ''ร้องเพลง'' ให้ใครฟังได้ เนื่องจากการฟัง สนจ.ร้องเพลง หรือ แหกปากตะโกนอะไรที่ชาวบ้านเขาเรียกว่า เพลง  ถ้าคนฟังไม่เมาได้ที่ จนฟังเสียงหมาเยี่ยวรดสังกะสีก็ ''เพราะ'' คนร้องก็ต้องแอ่นระแนขึ้นไปยืนถือไมค์โยกไปเยกมาบนเวที นั่นแหละ ถึงจะเรียกว่า  สนจ. ร้องเพลง...ฮา
 
จิตที่มันประหวัดไปถึงเพลงๆ นี้ แล้วร้องออกมาได้  แถมยังเห็นหน้า ''พี่ปื๊ด'' ทะนงศักดิ์ ภักดีเทวา หรือพี่เทพ  กำลังร้องเพลงๆนี้  อาจจะเป็นเพราะคำร้องและทำนองของ เพลง ของคนรุ่นเก่าๆ มันเป็น ''เพลง'' อย่างแท้จริง
 
ไม่ใช่ เพลง ของผู้คนสมัยนี้ ซึ่งแค่จะหาความไพเราะ และชั้นเชิงทางการใช้ถ้อยคำสำนวนที่มันให้ความหมาย ลงตัวกับจังหวะและดนตรีที่สอดประสาน  เอาว่าแค่จะให้ ''ฟังได้ความ'' ยังยาก  ที่สำคัญหลังๆ มันกลายเป็นเพลงไทยปนกิมจิไปแทบจะหมดแล้ว
 
ไอ้ที่ฮึมฮัมเพลงๆ นี้ออกมาได้  เพราะกำลังคิดอยู่ว่าจะเขียนอะไรเรื่องเกี่ยวกับวันแห่งความรัก หรือ วาเลนไทน์ ของฝรั่ง แต่พี่ไทยเสือกกับเขาไปได้ทุกเรื่อง   
 
สนจ. น่าจะเลอะๆ เลือนๆ กับคำๆ นี้มาได้เนิ่นนานแล้ว แม้กับหญิงสาวใหญ่ที่นอนอยู่ข้างๆ มาเนิ่นนานริมๆ สองทศวรรษหย่อนไปก็สักปีครึ่งปี...ฮา
 
สมัยยังละอ่อน หรืออยู่ในช่วงวัยที่เขาเรียกกันว่า รักแบบลูกหมา.. สนจ. ดันเสือกไม่เหมือนชาวบ้าน  เพราะดันไปมีรสนิยมแบบ กู ''เล่นรุ่นใหญ่'' คือ รักแม่หมามันเลยดีกว่า...เท่ดี...ฮา ก็เลยไม่ค่อยจะผ่านประสบการณ์รักแบบลูกหมาเท่าไหร่
 
จำได้ว่าหญิงสาวที่ผ่านเข้ามาในชีวิต หรือบังเอิญตัวเองผ่านเข้าไปในชีวิตเขา ให้เขาประสาทแดกเล่น  สนจ. ไม่ค่อยจะได้ใช้ระยะเวลาในการจีบสักเท่าไหร่   ส่วนใหญ่ก็จะเล่นกันแบบ โป้งเดียว...จอด  คือไม่รู้สึกว่า ทำไมจะต้องไปอ้อยสร้อยเสียเวลากันทำไม  รักเขา ชอบเขา อยากจะ....เขา ก็บอกเขาไปตรงๆ ....ฮา  เพราะมันจะมีคำตอบอยู่สองสถานคือ ถ้าไม่โดน ''ตบ'' เขาก็จะ ''งง'' หลังจากงง...เขาก็จะ ''ระทวย''....ฮา  พอระทวยทีนี้อะไรก็ง่าย
 
ช่วงหลังๆ  เวลาถึงวันแห่งความรัก สนจ. มีความสุขที่สุด เพราะได้นั่งดู  ผู้คนต่างวัย ต่างเพศ หลายบุคลิกและฐานะ เดินเข้ามาซื้อ ''ของขวัญ'' และบรรดา ''ของที่ระลึก'' เพื่อเอาไปให้ ''คนรัก'' 
 
ไอ้ที่น่ารักก็พวกที่เข้ามาซื้อ ''ของขวัญ'' หรือเอา ''ของขวัญ'' มาห่อให้ ''พ่อกับแม่''
 
ส่วนไอ้ที่ขำๆ ก็น่าจะเป็นพวกหนุ่มสาวที่ซื้อให้คนรัก... ส่วนใหญ่ถ้าเจอลูกค้าประจำของเมีย สนจ. ก็จะแซวตามประสาว่า ''นึกถึงเวลาจะเลิกกันหรือทะเลาะกันไว้มั่งก็ดีนะโว้ยอีหนู''...ฮา
 
ทุกอย่างดูเหมือนมันจะเป็นอยู่และดำเนินไปตามครรลอง...
 
เวลาเปลี่ยน คนเปลี่ยน มันกินสรรพสิ่งทั้งปวง
 
คนเรามี ''รัก'' ได้  ก็ ''หมด'' ได้....
 
เวลาเกือบสองทศวรรษกับแม่ของไอ้ตัวเล็กทั้งสาม...
 
สนจ. ว่า  ''ความเข้าอกเข้าใจ'' และ ''ความอดทน'' ต่างหากที่ที่เป็น ''แก่น'' ของความรัก ไอ้คำว่า รัก มันก็แค่เปลือกกระพี้
 
แต่จะว่าไป...ถ้าไม่เพราะ บทกวีแห่งความรักของ คาริล ยิบราล อย่างที่พ่อไอ้ซูโม่ตุ๋ยมันแปลเอาไว้ว่า  ความรักย่อมไม่ครอบครอง และไม่ยอมให้ถูกครอบครอง...
 
สนจ. ก็คงไม่ได้เป็น นักเขียนอาชีพ....ฮา
 
ความรักเอย... เจ้าลอยลมมาหรือไร.....


Share :
 
ดารา :
  คุณคิดอย่างไรกับการนำเสนอข่าว/บทความนี้
เห็นด้วย   ไม่เห็นด้วย

การเสนอข่าว

เห็นด้วย 
100%
ไม่เห็นด้วย 
%
Recommend on Google
ดาราโปรไฟล์
ชื่อ :ปวริศ มงคลพิสิฐ
ชื่อเล่น : แบงค์
วันเกิด :
ค้นหาดาราอื่นๆ
ค้นหาตามตัวอักษร
คอลัมน์อื่นๆ ในหมวด
ข่าวประชาสัมพันธ์
© Copyright 2009 All Rights Reserved - @ Siamdara.com