หน้าแรก คอลัมน์ กรุ่นลิ้นโกบี้
คนกินหมา
31 สิงหาคม 2011 19:10 น.  View : 463  Post : 0  



ยังไม่จบนะครับ ในเรื่องหมาๆ ที่สังคมยังให้ความสนใจอยู่

 
 


 หลังจากที่หมาได้เป็นข่าวใหญ่เมื่อต้นเดือนสิงหาคม ภาพที่ปรากฏในสื่อทำให้เกิดอารมณ์สะเทือนใจในหมู่ประชาชนทั่วไปที่เวทนาสัตว์ประสาชาวพุทธ กลายเป็นแรงกระแสให้ ทางการเข้มงวด หาทางยุติการค้าหมาในเมืองไทยเสียที ทั้งการค้าขายในประเทศใจจังหวัดที่ยังมีผู้นิยมกินหมา ทั้งธุรกิจข้ามชาติ  ส่งเป็น ''สินค้าออก'' มูลค่าหลายพันล้านบาทต่อปี


  กฎหมายน่ะมีอยู่แล้ว ทั้งกฎระเบียบของกรมปศุสัตว์ ที่หมาไม่ได้อยู่ในบัญชีลงทะเบียนสัตว์บริโภค ซื้อขายหน้าเขียงเพื่อเอาไปกินเป็นอาหารไม่ได้ ทั้งกฎหมายการกระทำทารุณต่อสัตว์ อยู่ที่ว่าผู้รักษากฎหมายจะเอาจริงเอาจังแต่ไหนเท่านั้น


  เพราะกระแสทางภาครัฐจะเอาจริง เลยทำให้กลุ่มผู้ค้าสุนัขในหลายจังหวัดทางภาคอีสาน ออกมารวมตัวกันเรียกร้องในสิทธิ์ โดยอ้างว่าเป็นธุรกิจที่ทำกันมานาน สืบทอดกันมาเป็นชั่วอายุคนแล้ว หากทางการใช้กฎหมายให้ยุติ จะมีคนนับพันนับหมื่นคนเดือดร้อนแน่ เพราะจบสิ้นการทำมาหากินค้าหมา


 บางคนก็ว่า ค้าหมายังเป็นอาชีพที่สุจริต ยังดีกว่าบีบบังคับให้ไปขายม้า (ยาบ้า) แทน..ว่ากันไปโน่น


 มันจึงเป็นมุมมองที่สวนทางกัน ระหว่าง สังคมที่รักหมา ยืนยันว่ายังไงหมาก็ไม่ใช่ของกิน อาหารมนุษย์ จะเอาหมาไปฆ่าแกงทำไม สัตว์อื่นที่เป็นอาหารก็มีมากมาย สังคมคนค้าคนกินหมา ก็อ้างสิทธิ์ทำมาตั้งแต่ปู่ย่าตายาย วัฒนธรรมต่างถิ่นไม่เหมือนกัน


 ก็พวกกูค้าหมากินหมา มันไปหนักกบาลหัวใคร (แต่ก็นั่นแหละ..ถ้าขบวนการค้าหมา ขโมยหมากูไปขายให้ใครแดก ก็หนักกบาลหัวกูแน่)


 ที่จริง คนในภูมิภาคเอเชีย กินหมากันเยอะนะครับ


 บ้านเราถือว่ายังน้อย เวียดนามเลยไปจีนถึงเกาหลีนี่ชัดเจน มีตลาดขายเนื้อหมากลางเมือง นำไปปรุงเอง แล้วยังมีภัตตาคารเปิดขายอีกด้วย


  เนื้อหมาราคาแพงระยับ เพราะถือว่าเป็นอาหารระดับเหลา จะได้กินก็ตามวาระฉลองพิเศษเท่านั้น กินเป็นยาบำรุง ยาโป๊ว สร้างความสมดุลในร่างกาย มิใช่กินเป็นอาหารประจำวัน


  ผมยังจำได้ สมัยที่เป็นไอ้เณรทหารเกณฑ์ที่โคราช มีเพื่อนเป็นคนจากอำเภอท่าแร่ สกลนคร มันบอกว่าเห็นหมานี่น้ำลายหยดเลย ไม่เห็นเจ้าของถือว่าหมาจร ต้องจับกิน


 มันเล่าว่า ต้องเอาอาหารมาล่อให้มันเข้ามาใกล้ก่อน พอหมาเผลอก็เอาท่อนไม้ทุบที่หน้าแง (ดั้งจมูก) ของมัน ทุบนี่มืออาชีพจะรู้น้ำหนักมือนะ คืออย่าให้ตายทันที เอาแค่ชัก แล้วจับมันหย่อนหัวลงในน้ำ ให้มันสำลักน้ำตาย


  ทำไมต้องทารุณถึงขนาดนั้น..ผมถาม มันบอกว่าไม่ใช่เรื่องทารุณอะไรเลย แต่เป็นเคล็ดลับ ทำให้หมาขี้ทะลักออกมาหมด จะได้ล้างไส้ง่ายๆ
 

  พอมันตายก็เอามาย่างไฟ เพราะขนหมาละเอียดยิบ ต้องย่างให้ขนไหม้แล้วขูดออกขนหนังขาวจั๊วะ ถ้ามีเวลาทำกินเอง ก็ย่างต่อ จนน้ำมันตกฉ่าๆ หนังกรอบ แกะเล็มหนังหมาหั่นกินก่อน แล้วค่อยสับเอาเนื้อส่วนต่างๆ ไปทำอาหาร…ถึงวันนี้นึกแล้วก็ยังจะอ้วก


 ยิ่งถ้าใครเคยดูสารคดีเจาะประเทศเวียดนาม ที่ไปถ่ายทำที่ตลาดหมา จะเห็นซากหมาแขวนเป็นพวง พวงไส้เครื่องในห้อยระย้า หัวนี่นอนแยกเขียวอยู่บนแผงสลอน (หมาต้องเผามาก่อนเพื่อขจัดขน) แล้วยังมีตัวเป็นๆ อยู่ในกรงอีกล่ะ


 

  ไม่ต่างกับเกาหลีใต้เมื่อยี่สิบสามสิบปีก่อน ที่ในกรุงโซลก็ยังมีตลาดขายเนื้อหมา มีร้านภัตตาคารขายซุบหมาตุ๋น


  หรือเมื่อสี่ห้าปีก่อน เคยมีข่าวต่างประเทศ มหาเศรษฐีจีนรุ่นใหม่ที่ปักกิ่งรายหนึ่ง ออร์เดอร์หมาเซนต์เบอร์นาร์ด สั่งตรงจากฟาร์มหมามีชื่อในอเมริกา ราคาตัวละเป็นหลายล้านบาทไทย


 ราคาไม่เกี่ยง ขอให้ส่งมาก็แล้วกัน ฝรั่งก็ลงไประดับมีเพ็ดดีกรีได้รางวัลมา เป็นพ่อพันธุ์ชั้นเลิศ


 เจ้าสัวไม่ได้เอาไปเลี้ยงเสริมบารมีหรอก แต่เอาไปกิน!


  แกจัดโต๊ะจีนเลี้ยงเพื่อนเศรษฐีด้วยกัน แบบเอาให้เริ่ดกว่าใคร เอาให้ชื่อระบือ โดยที่กุ๊กจะแล่เอาเนื้อหนังเครื่องในทุกอย่างเป็นวัตถุดิบ ทำอาหารสารพัดเมนู จานเซนต์เบอร์นาร์ดมาเสิร์ฟ เช่นตัวเดียวอันเดียวตุ๋น ขาคากิหมาน้ำแดง สมองหมาผัดเต้าซี่ ฯลฯ


 กินกันหมดแล้ว ความถึงรู้ไปยังฟาร์มหมาที่สหรัฐอเมริกา พวกฝรั่งช็อกแทบบ้า ส่งหมาไปให้เจ้าสัวจีนกิน ฟ้องร้องก็ไม่ได้ เพราะขายให้เขาไปแล้ว


  เห็นไหมครับว่า คนกินหมา มีตั้งแต่ระดับกินอย่างขี้เมารากหญ้า หมาเดินมา ไล่ทุบหัวแล้วโยนเข้ากองไฟ หั่นหมากินแกล้มเหลา ไปจนถึงระดับเจ้าสัวกินเซนต์เบอร์นาร์ด


 คือคนกินหมา เขาไม่ได้รู้สึกว่า มันคือสัตว์เลี้ยงข้างกายที่ผูกพันถึงใจรักกันได้ มันก็ไม่ต่างกับ กระต่ายหมูวัวม้า สัตว์สี่ขาที่คนกินได้ พวกเขามีมุมมองที่ไม่เหมือนคนที่รักน้องหมา เลี้ยงมันเป็นสัตว์เลี้ยงประโลมใจ


  สังเกตไหมครับว่าคนในภูมิภาคเอเชียหลายประเทศกินหมา อาจจะมาจากความเชื่อทางยาโบราณว่าเป็นเนื้อสัตว์ยาบำรุงและวัฒนธรรมท้องถิ่นในการเฉลิมฉลอง ขณะที่พวกฝรั่งตะวันตกจะไม่มีเลย นั่นเป็นเพราะทัศนคติที่แตกต่างกัน


 คนเอเชียเห็นสัตว์ มันก็แค่สัตว์ ชีวิตหรือความทุกข์ทรมานของมันไม่ได้มีค่าอะไรนักหรอก ทำอะไรมันมันก็แค่ร้องไม่เป็นภาษามนุษย์ แต่คนตะวันตกนั้น เลี้ยงหมาช่วยล่าสัตว์ ในดอนแดนที่หนาวเย็นแร้นแค้น หมาจึงยกฐานะเป็น man's best friend 


 นี่อาจจะเป็นความแตกต่างของสามัญสำนึก และวัฒนธรรม


 จะกินหมาก็เป็นเรื่องของวัฒนธรรมท้องถิ่น จะกินหมากินหมูก็กินของตัวเองเลี้ยงไปซิ สี่ซ้าห้าตัวเฉพาะเทศกาล หากนั่นคือจารีต


 แต่การค้าหมาเป็นสินค้าออก ไปขึ้นเขียงเนื้อสดเมืองอื่น แล้วอ้างว่าเป็นธุรกิจที่สุจริต..ผมว่าไม่ใช่


 ประเทศไหน ต้องการเนื้อหมา ค้าหมา กินหมาโดยไม่ผิดกฎหมาย ก็ไปตั้งฟาร์มหมาที่โน่น เพาะหมาขุน ขายหมาเนื้อ เนื้อหมา ทำธุรกิจให้มันตรงเป้าตรงประเด็นไปเลย


 แต่บ้านเราน่ะต้องเลิก ไปหากินค้าขายอย่างอื่นที่มันบาปน้อยกว่านี้เถอะ


         กามาจิณ

                         




Share :
 
ดารา :
  คุณคิดอย่างไรกับการนำเสนอข่าว/บทความนี้
เห็นด้วย   ไม่เห็นด้วย

การเสนอข่าว

เห็นด้วย 
0%
ไม่เห็นด้วย 
0%
Recommend on Google
ดาราโปรไฟล์
ชื่อ :วีรดนย์ หวังเจริญพร
ชื่อเล่น : แม็ค
วันเกิด :
ค้นหาดาราอื่นๆ
ค้นหาตามตัวอักษร
คอลัมน์อื่นๆ ในหมวด
ข่าวประชาสัมพันธ์
© Copyright 2009 All Rights Reserved - @ Siamdara.com